عقل یکدل شده با عشق فقط میترسم

هم به حاشا بکشد، هم به تماشا بکشد..

بر گرد خویش پیله تنیدن به صد امید

این رنج دلپذیر، همین است زندگی

ساقیا جام مرا بیش از طلب لبریز کن

شاه را عیب است، گر درویش ازو خواهش کند..

عشقی که زمینی نشود فایده اش چیست؟

ای ماه بیانداز نگاهی به زمین هم..

کودکی بودم که مسحور از تماشا میدوید

گاه اگر در راه دستت را رها کردم ببخش

که از تو پیش دیگران

گلایه هم که میکنم

شعر حساب میشود

کاش با ساقی حسابم پاک میشد سالهاست

او به من جامی بدهکار است و من جانی به وی

دلا طمع مبر از لطف بی نهایت دوست..

خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد

آرزومند نگاری به نگاری برسد

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی...

دست به بند میدهم

گر تو اسیر می‌بری 

گاهی همان کسی که دم از عقل میزند

در راه هوشیاری خود مست میرود

افشین یداللهی

گر رسد باد مخالف ور وزد باد مراد

بادبان کشتی ما دل به دریا کردن است

صائب تبریزی

حال من حال یتیمیست که هنگام دعا

به فراز به ابی انت و امی برسد

علی عطری

گفتآنکه یافت می نشود آنم آرزوست

حضرت مولانا

یک نکته فقط داشت قضایای زلیخا

عاشق شدن ارزنده ترین لکه‌ی ننگ است

امیر عطاللهی

مینویسم عشق و بی تردید میخوانم جنون

ههر کسی دیوانه تر السابقون السابقون

مرتضی امیری اسفندقه

اما هنوز کوفه‌ای از بی وفاییم...

برسان سلام ما را، به رفوگران هجران

که هنوز پاره‌ی دل، دو سه بخیه کار دارد

شاید شهریار

زندگی باختن است

به کسی که دوستش داری

سید تقی سیدی